Een verhaal over plaats, tijd en herinnering.

In het hart van de Médoc, tussen de grote namen van Bordeaux, ligt een chateau dat nooit heeft geschreeuwd om aandacht.

Chateau Maucaillou.

De naam Maucaillou betekent letterlijk: “slechte stenen”.

Een bodem vol grind en keien, waar wijnstokken moeten vechten om te overleven.

Juist daardoor ontstaat hier concentratie en diepte. Ik ken het Chateau inmiddels al 25 jaar.

Uit ervaring weet ik,  hier wordt wij gemaakt van  een hoge kwaliteit en  groot bewaarpotentieel. Wijn die het karakter van de Moulis uitstekend weerspiegelt.

Ik vind hem zeer geschikt voor koude avonden gecombineerd met gesudderd rundvlees. Aroma’s van leer, cederhout en grafiet naast de smaak dominantie als rijkheid en kracht. 

Het is in alle opzichten van productie tot prijs een eerlijke wijn.

De jaarlijkse productie is +- 350000 flessen. Er wordt ook een 2^deen 3^de wijn geproduceerd.

Zelf ben ik nooit weg van 2^de wijn van het Chateau maar in goede jaren komen ze opvallend dicht bij de eerste wijn. Soms zelfs als de druiven goed genoeg zijn wordt in dat jaar veel minder 2^de wijn

geproduceerd en gaat de meeste druiven gewoon voor de grand vin!

Een hele leuke weetje aan het Chateau is dat je er ook kan overnachten, absoluut een aanrader.

Ik zeg dit niet zomaar maar uit persoonlijke ervaring, hierover straks meer.

Bij het verblijf kun je ook een bezoek brengen aan een klein

museum die zich in het domein bevindt.

Een verzameling van oude flessen (wel volle flessen), etiketten en gereedschappen.

Wat ik ook waarde vol vind is dat Chateau Maucaillou altijd een familiebezit

is gebleven. Wat vaak ten goede komt voor het behoud van de karakter. Het Chateau

ligt op steenworp afstand van Chateau Chasse-Spleen, ook schitterend! Twee

domeinen, bijna buren, elk met hun eigen karakter en toch typisch Moulis.

Een detail dat bijna niemand kent: Pal achter het chateau ligt een klein treinstation: Gare de

Moulis-Listrac.

Je kan er dus letterlijk met de trein aankomen en uitstappen bij het Chateau!  Het station is niet druk bestaat uit een enkele perron tussen de wijngaarden en af en toe rijdt er een regionale trein voorbij.

Zacht bijna onopvallend, alsof zelfs het spoor hier weet dat het stil moet zijn.

In het Chateau Maucaillou worden wijnen niet gemaakt voor vandaag,maar voor later.

Voor wie de tijd neemt. Ook na de oogst blijft die aandacht bestaan.

De wijnen worden bewaard onder perfecte klimaatomstandigheden,

zodat rust, balans en rijping alle ruimte krijgen.

Toen het chateau even van ons was!!

Sommige momenten plan je niet. Ze overkomen je.

Samen met mijn vrouw boekte ik ooit een kamer bij Maucaillou.

Geen groot plan, gewoon even weg, even samen.

Toen we aankwamen, bleek dat de eigenaren een paar dagen weg

waren. Geen andere gasten.

Alleen wij en het Chateau.

Het voelde meteen bijzonder. We liepen over de binnenplaats in stilte.

Hoorden alleen onze eigen stappen op het grind. Zagen hoe het licht langs de muren schoof.

’s Ochtends ontbeten we met uitzicht op de wijngaarden. Geen hotelgeluiden. Geen haast.

We dwaalden door de kelders. Zaten in de tuin met een glas wijn.

En keken elkaar soms lachend aan: “Besef je hoe bijzonder dit is?”

Voor een paar dagen waren we geen gasten. Geen toeristen. Geen klanten.

We waren gewoon… daar.

Tussen wijngaarden en spoorlijn. Tussen verleden en heden.

Even onderdeel van de plek.

In die dagen besefte ik ook hoe belangrijk tijd is. Tijd om wijn te laten rijpen, om flessen te bewaren in perfecte omstandigheden, en om pas te openen wanneer het moment klopt.

Elke keer dat ik later een fles Maucaillou proef, ben ik weer even terug.

Bij die stilte.

Bij dat licht.

Bij dat moment samen.

Chateau Maucaillou